Persoonlijke ervaringen van tieners

Geen maand ging voorbij of ik voelde me wel

ongelukkig, verdrietig, helemaal alleen.

Wat ik ook probeerde, ik werd niet vrolijk.

Ik haatte mezelf en de wereld om me heen.

Geen week ging voorbij of ik voelde me wel eens depri.

Kwetsende woorden en daden gingen zo bij me binnen.

Ik wist niet hoe ik me ertegen moest verzetten.

Ik had geen idee hoe ik eraan moest beginnen.

Geen dag ging voorbij of ik had wel iets op mezelf aan te merken.

In mijn denken was er altijd wel weer iets dat ik had verknald.

Ongelooflijk irritant vond ik het,

hoe een gebrek aan zelfvertrouwen zo je leven vergalt.

Diep in mezelf wist ik wat ik nodig had.

Het was een doel waar ik naar streven moest.

Geloven in mezelf,

was de les die ik leren moest.

Daarom vroeg ik mijn vader om raad

en die vertelde me over deze assertiviteitscursus.

Ik twijfelde geen moment en wist dat dit me helpen zou.

Zo begonnen de veranderingen dus.

Mijn eerste les was op zich al een overwinning.

Zenuwachtig was ik tot op het bot.

Maar wist dat ik dit doen moest.

Het was mijn lot.

En zo keerde ik elke zaterdag weer

van tien tot half één.

Ik werd opgenomen in de groep bestaande uit

verschillende, prachtige personen met 1 kenmerk gemeen.

We kwamen allen samen om te leren

hoe in onszelf te geloven, onszelf te vertrouwen, te verdedigen.

Geen van ons wilde nog met zijn voeten laten spelen,

zich laten treiteren, kleineren of laten beledigen.

Het begin was moeilijk voor iedereen.

Maar naarmate de lessen toenamen,

liep het steeds beter en beter.

Duidelijk aan die lachjes die af en toe te voorschijn kwamen.

De twee belangrijkste dingen die ik hier heb geleerd,

zijn voor mij: 'accepteer jezelf zoals je bent'.

'Schoonheid vindt je in ieder mens'.

Dát heb ik me vooral in mijn hoofd geprent.

Nog van belang voor me is:

wat anderen ook over mijn verhalen mogen denken,

het is mijn werk, mijn creatie.

En dat zal ik telkens met trots herdenken.

Hoewel het maar negen lessen waren,

waarvan ik er maar acht heb gevolgd.

Zal ik me dit blijven herinneren,

bij elke verandering die nog volgt.

Heel spijtig vind ik

dat dit de laatste les al is.

Ik ben eraan gewoon geraakt

en geloof me maar als ik zeg dat ik het nu al mis.

Ik weet dat ieder van ons zich wel zal redden nu.

Met dank aan onze schitterende begeleidster, Audrey,

die ons heel hard vooruit geholpen heeft.

Ze gaf ons nieuwe kracht, nieuwe energie.

Tot de groep wil ik nog richten:

jullie zijn allemaal aardige, lieve mensen

die me tot inzichten hebben gebracht.

Het enige wat ik nu nog wil,

Is jullie nog héél véél succes in de verdere toekomst wensen.

Liesbeth

Ik,

Wie ben ik?

Ik kijk

Maar ik zie niet,

Wat ben ik?

Ik ben een persoon zoals ieder ander

Iedereen heeft iets speciaal

Dus open je ogen voor het onbekende

En durf er voor te gaan

zonder schrik

Want, ik ben ik

En ik verander me niet

Ik sluit mijn ogen

En ik zet een stap verder

Verder op de weg die ik aan het bewandelen ben

Bij elke stap voel ik mij sterker

Er groeit iets in mij

Het gevoel van kracht

Ik heb ook een mening

Ik ben een persoon

Ik ben wie ik ben

Tevreden met mij zelf zijn

Dat is mijn droom

Ik wil de lucht zijn

zo licht als de zon

ik wil een vogel zijn

al zwevend door de lucht vliegen kon

ik wil een boom zijn

zo sterk en groot

ik wil ster zijn

en deel uitmaken van de sterrenhemel

Ik wil Ik zijn

Uiting van mijn eigen mening

Je voordoen als iemand anders is moeilijker dan het zijn wie je bent.
ook al ben je onzeker of verlegen.
gewoon zijn wie je bent.
Iedereen is uniek,
op zijn eigen originele mannier.
dus verstop je niet
zet geen masker op
dan ligt er voor jou , nog zoveel moois in het verschiet

Naomi (16jaar)